Zondag 12 juli 2026 was het dan zover: Ironman Vitoria Gasteiz.

Het doel waar ik afgelopen maanden naartoe had getraind.

Op basis van de afgelopen edities was ik ervan uit gegaan dat het niet extreem warm is in dit deel van Spanje. De afgelopen 5 jaren was het elke keer rond de 26 graden op racedag. Helaas werd al snel duidelijk dat het dit jaar wel eens anders kon worden. Uiteindelijk was het dus 36 graden op de dag van de race/

De wedstrijddag begon met een stevige wind. Na ongeveer een kilometer zwemmen, kreeg ik door dat het water wel een stukje ruiger is dan verwacht. Ondanks dat het zwemmen in een meer was, waren er toch hoge golven. Zwemmen is al niet mijn beste onderdeel (lees: slechtste onderdeel 😉), maar met deze omstandigheden had ik een droomtijd al lang uit mijn hoofd gezet en de focus gelegd op “finishen”.

Na het wisselen was het tijd om te fietsen. Mijn voedingsplan had ik zo aangepast dat ik genoeg had om 6 uur lang te kunnen eten. Dit bleek achteraf precies genoeg. Het parcours was best uitdagend, maar ook warm. Een week voordat ik naar Spanje afreisde ben ik nog bij Step One langs gegaan, aangezien ik tijdens warme fietsritten altijd last krijg van lekkende zweetdruppels in mijn ogen. Han kwam met een dun bandje van het merk Flipbelt aan om te proberen. Normaal zeggen we: “niets nieuws proberen op de racedag!” maar ik heb dit wel voor het eerst toegepast tijdens het racen. Achteraf heel blij, want aan mijn trisuit te zien is er het nodige zout gezweet en ik heb geen enkele keer last gehad van prikkende ogen!

Na deze fietsrit was het nog tijd om een marathon te lopen. Een paar weken voor de race had ik mijn vertrouwde Saucony Endorphin Elite voorzien van snelveters. Vanwege de warme omstandigheden wilde ik finishen, geen droomtijd neerzetten, maar zorgen dat ik zo snel mogelijk herstel en andere leuke sportdoelen op kan pakken.

Strategie: elke verzorgingspost van begin tot einde wandelen, maximaal drinken en koelen, hartslag naar beneden en dan weer door lopen tot de volgende post. Niet kijken naar tempo, maar gewoon lekker op gevoel. Ik heb dan ook geen moment het gevoel gehad dat het lopen ondragelijk zou gaan worden.

Was het mijn beste race? Zeker niet. Ben ik trots op het halen van de finish? Absoluut! Helemaal als je achteraf ziet hoeveel mensen de finish niet hebben gehaald, bedenk je pas dat het niet vanzelfsprekend is om de medaille op te halen!